Al vanaf mijn jeugd was ik dol op honden en zodra ik de leeftijd ervoor had ging ik in de schoolvakanties werken in een honden pension. Ik maakte daar kennis met vele soorten honden en zo ontstond ook mijn interesse in de kynologie.

De eigenaar van het pension had zelf een aantal greyhounds en een deerhound. Hoogtepunt van de dag was als ik na het gewone werk in de kennels een wandeling mocht gaan maken met deze honden. Mijn interesse voor de windhonden was hiermee gewekt. In die tijd had ik nooit kunnen dromen deze mooie rassen nog eens te mogen keuren.

Na mijn eindexamen ging ik niet voor de klas staan, maar werken in een Collie- en Sheltiekennel. Daar werkte ik enige tijd samen met Tim Teillers en leerde zo zijn eerste Saluki’s en de Whippets kennen. Samen met hem heb ik ook nog andere windhondenkennels bezocht.

Wegens een verbouwing werden de Collies ondergebracht in een hondenpension. De eigenaar daarvan had een o.a. aantal Saluki’s en Afghanen, zodat ik die rassen daar nog meer van nabij meemaakte. Ook mocht ik af en toe een van zijn honden voorbrengen op een clubmatch.
Verder heb ik later nog in een kennel gewerkt met o.a. Italiaanse windhondjes en mocht me daar vooral bezighouden met de opvoeding en opfok van een jonge Afghaan: Ravana. Hij was een reu uit het laatste door de heer Jüngeling gefokte nest Afghaanse Windhonden.

De droom om zelf een windhond te hebben is nooit verwezenlijkt. Onze omstandigheden lieten niet toe meer dan één ras te hebben. We hadden en fokten vanaf de zestiger jaren al Bearded Collies. Bovendien waren en zijn de mogelijkheden om een windhond de beweging te geven waar hij recht op heeft in onze omgeving naar ons idee niet voldoende. De enige windhonden die we hebben zijn een aantal mooie beelden van brons, waar ik elke dag met plezier naar kijk.

Ik ging me nog meer verdiepen in de rassen van groep 10 en deed de nodige rasexamens en na 20 jaar slaagde ik vorig jaar voor het laatste ras, de Saluki, waarna ik ben benoemd tot groepskeurmeester.
De rassen die tot de NVOW behoren, maar die (jammer genoeg) door de FCI niet meer tot de windhondengroep worden gerekend mag ik na het volgen van de seminars over die rassen nu ook keuren. Gelukkig heb ik ook die zeer interessante rassen langdurig kunnen volgen, omdat ik al jarenlang op de NVOW clubmatches en de CAC-show van de windhonden aanwezig ben en meestal fungeer als schrijver in een ring.

Heel eervol dat ik nu ben uitgenodigd om zelf op de clubmatch van de NVOW te mogen keuren. Ik verheug me erop.

Erica Bakker-van de Woestijne.

Deze website maakt gebruik van cookies om je de beste ervaring te bieden. Verdere informatie is te vinden in de privacyverklaring.